Dwa orły
baśń karaczajewska
 | Dawno, dawno temu żył sobie myśliwy Taul. Był tak silny, że nie wiedział czym jest zmęczenie. Był dobrym człowiekiem. Wszystkim co miał dzielił się z sąsiadami, szanował starszych i pomagał im. Kto tylko go znał, bardzo go lubił. |
Pewnego dnia idąc przez las Taul zauważył przy źródełku białą kozę. Starając się jej nie spłoszyć, ostrożnie wyjmował broń. Jak tylko wycelował strzelbą w kozę zamiast zwierzęcia zobaczył piękną dziewczynę. Na jej ramiona opadały długie złote warkocze. Miała alabastrową twarz, piękne oczy i długie rzęsy, a przepasana była ozdobnym kiamarem [1] z połyskującymi brylantami i diamentami. Jak tylko myśliwy opuścił broń, dziewczyna zniknęła i znów pojawiła się koza. Myśliwy ponownie wycelował i ponownie zobaczył dziewczę. Taulowi zadrżały kolana, a z rąk wypadła strzelba.
W lesie rozległ się dźwięczny śmiech dziewczyny, która chwilę potem zwróciła się do myśliwego:
- Ej, dżygit [2]! Nie bój się mnie. Zostałeś gościem Apsata.
Taul otrząsnął się z szoku i zapytał:
- Kim jesteś? Białą kozą – celem myśliwych, czy najpiękniejszą dziewczyną na świecie?
- Jestem córką Apsata, nazywam się Fatima – odparła dziewczyna.
Myśliwy i piękna dziewczyna od razu zakochali się w sobie. Taul coraz rzadziej zaczął pojawiać się w domu. Każdego dnia szedł na polowanie, ale wracał bez zdobyczy. Nawet gdy w górach pasły się wielkie żubry, on ich nie dostrzegał. Gdy przechodziły przed nim niedźwiedzie, nie strzelał do nich. Nie celował również do jeleni i kóz, ponieważ bał się, że jedną z nich może okazać się piękna Fatima.
Miłość przyniosła im więcej goryczy niż szczęścia. Wiedzieli, że boskie stworzenia nie mogą łączyć się z ludźmi i żyć razem. Dlatego myśliwy skrywał swoją miłość przed krewnych. Również Fatima nie powiedziała ojcu o swoim ukochanym.
Oboje postanowili uciec tam, gdzie nikt ich nie znajdzie. Fatima założyła męskie ubranie i zarzuciła na głowę kaptur. Wsiedli na konie i wyjechali w siną dal. Jednak przebranie nie zdołało skryć niezwykłej urody dziewczyny. Gdzie się pojawiła, tam od razu była rozpoznawana przez zwierzęta, które doniosły jej ojcu o ucieczce.
Wzburzył się wielce Apsat. Wysłał w pogoń za zbiegami swoich gońców, którym nakazał:
- Znajdźcie i zabijcie oboje!
Fatima i Taul długo jechali po dzikich i bezludnych bezdrożach. Gdy zobaczyli za sobą gońców, zostawili konie i wspięli się na strome zbocze góry. Na jej wierzchołku schowali się między ogromnymi skałami. Ptaki zobaczyły zbiegów kryjących się pośród kamieni i podniosły szum. Wtedy słudzy Apsata znaleźli zbiegów, złapali ich i wrzucili ze szczytu w przepaść.
W tym momencie serce Apsata drgnęło, rozżalił się nad nimi i przemienił ich w orły. Dzięki temu Taul i Fatima nie rozbili się o skały, a wzbili na skrzydłach w powietrze. Orły uwiły sobie gniazdo na najwyższej skale górskiej i już nic nie stało im na przeszkodzie, by żyć razem.
[1] Kiamar – ozdobny pas, element tradycyjnego karaczajewskiego stroju kobiecego.
[2] Dżygit – odważny i mężny góral, jeżdżący na koniu, uzbrojony w kaukaski nóż – kindżał.
Tłum. A. Kowalczuk
Projekt zrealizowano ze środków Ministerstwa Edukacji Narodowej