Dwa orły

baśń karaczajewska


Dawno, dawno temu żył sobie myśliwy Taul. Był tak silny, że nie wiedział czym jest zmęczenie. Był dobrym człowiekiem. Wszystkim co miał dzielił się z sąsiadami, szanował starszych i pomagał im. Kto tylko go znał, bardzo go lubił.

Pewnego dnia idąc przez las Taul zauważył przy źródełku białą kozę. Starając się jej nie spłoszyć, ostrożnie wyjmował broń. Jak tylko wycelował strzelbą w kozę zamiast zwierzęcia zobaczył piękną dziewczynę. Na jej ramiona opadały długie złote warkocze. Miała alabastrową twarz, piękne oczy i długie rzęsy, a przepasana była ozdobnym kiamarem [1] z połyskującymi brylantami i diamentami. Jak tylko myśliwy opuścił broń, dziewczyna zniknęła i znów pojawiła się koza. Myśliwy ponownie wycelował i ponownie zobaczył dziewczę. Taulowi zadrżały kolana, a z rąk wypadła strzelba.

W lesie rozległ się dźwięczny śmiech dziewczyny, która chwilę potem zwróciła się do myśliwego:
- Ej, dżygit [2]! Nie bój się mnie. Zostałeś gościem Apsata.
Taul otrząsnął się z szoku i zapytał:
- Kim jesteś? Białą kozą – celem myśliwych, czy najpiękniejszą dziewczyną na świecie?
- Jestem córką Apsata, nazywam się Fatima – odparła dziewczyna.

Myśliwy i piękna dziewczyna od razu zakochali się w sobie. Taul coraz rzadziej zaczął pojawiać się w domu. Każdego dnia szedł na polowanie, ale wracał bez zdobyczy. Nawet gdy w górach pasły się wielkie żubry, on ich nie dostrzegał. Gdy przechodziły przed nim niedźwiedzie, nie strzelał do nich. Nie celował również do jeleni i kóz, ponieważ bał się, że jedną z nich może okazać się piękna Fatima.

Miłość przyniosła im więcej goryczy niż szczęścia. Wiedzieli, że boskie stworzenia nie mogą łączyć się z ludźmi i żyć razem. Dlatego myśliwy skrywał swoją miłość przed krewnych. Również Fatima nie powiedziała ojcu o swoim ukochanym.

Oboje postanowili uciec tam, gdzie nikt ich nie znajdzie. Fatima założyła męskie ubranie i zarzuciła na głowę kaptur. Wsiedli na konie i wyjechali w siną dal. Jednak przebranie nie zdołało skryć niezwykłej urody dziewczyny. Gdzie się pojawiła, tam od razu była rozpoznawana przez zwierzęta, które doniosły jej ojcu o ucieczce.

Wzburzył się wielce Apsat. Wysłał w pogoń za zbiegami swoich gońców, którym nakazał:
- Znajdźcie i zabijcie oboje!

Fatima i Taul długo jechali po dzikich i bezludnych bezdrożach. Gdy zobaczyli za sobą gońców, zostawili konie i wspięli się na strome zbocze góry. Na jej wierzchołku schowali się między ogromnymi skałami. Ptaki zobaczyły zbiegów kryjących się pośród kamieni i podniosły szum. Wtedy słudzy Apsata znaleźli zbiegów, złapali ich i wrzucili ze szczytu w przepaść.

W tym momencie serce Apsata drgnęło, rozżalił się nad nimi i przemienił ich w orły. Dzięki temu Taul i Fatima nie rozbili się o skały, a wzbili na skrzydłach w powietrze. Orły uwiły sobie gniazdo na najwyższej skale górskiej i już nic nie stało im na przeszkodzie, by żyć razem.

[1] Kiamar – ozdobny pas, element tradycyjnego karaczajewskiego stroju kobiecego.

[2] Dżygit – odważny i mężny góral, jeżdżący na koniu, uzbrojony w kaukaski nóż – kindżał.

Tłum. A. Kowalczuk



Projekt zrealizowano ze środków Ministerstwa Edukacji Narodowej