SERIA: NARODY / ETNOSY KAUKAZU


AGUŁOWIE (Agul)






Zamieszkują trudno dostępne wąwozy w środkowej części południowo–zachodniego Dagestanu (gł. rejon agulski, gdzie stanowią większość mieszkańców) oraz w rejonie derbenckim. Sami siebie określają Agular, Agul (”mieszkańcy Aguła”). Ogółem liczą 28 tys. osób, z czego 23 tys. żyje w Dagestanie. Mówią językiem agulskim, który ma kilka dialektów: tpigski, kereński, koszański, burkichański, fitiński. Są muzułmanami–sunnitami. Najwcześniejsze informacje o Agułach pochodzą z kroniki ormiańskiej z VII w., wymieniani są tam pod nazwą agutakani, wspominają o nich także kroniki arabskie. Od XIV do XVIII wieku wolne społeczeństwa agulskie wschodziły w skład Szamchałstwa Kazikumuchskiego; w pierwszej połowie XIX wieku ich ziemie zostały włączone do Rosji (po wojnach z Persją). Agułowie zajmują się głównie rolnictwem i sadownictwem, w mniejszym stopniu hodowlą bydła i owiec; rozpowszechnione jest także tkactwo dywanów; w ich społecznościach zachowały się związki oparte na pokrewieństwie (tuchumy), stosunki patriarchalne, związki mieszkańców poszczególnych wsi oraz wiele dawnych tradycji (m.in. obowiązek gościnności, szacunek dla starszych).

Maciej Falkowski

















do góry

(C) Wszelkie prawa zastrzeżone - zarówno do fotografii jak i tekstów na stronie. W przypadku zainteresowania prosimy o kontakt z autorami.