SERIA: NARODY / ETNOSY KAUKAZU


ANDYJCZYCY (Andal)



Naród, należący do grupy narodów andyjskich; nazwy własne – Andal, Andni, G'wa–Nal. Liczą 22 tys. i niemal wszyscy żyją w wysokogórskim rejonie botlichskim Dagestanu, przy granicy z Czeczenią (mieszkają w wioskach Andi, Gagatli, Rikwani, Aszali, Czanko, Zilo i Muni). Mówią w języku andyjskim, który dzieli się na dwa dialekty: wierchnieandyjski i niżnieandyjski oraz siedem gwar. Są muzułmanami–sunnitami. W czasach sowieckich byli zdominowani przez Awarów i nie traktowano ich jako odrębny naród. O Andyjczykach wspominał już w I w. p.n.e. Pliniusz Starszy. W XIV w. zaczął się wśród nich rozpowszechniać islam (wcześniej na wierzenia Andyjczyków miało wpływ gruzińskie chrześcijaństwo). Od średniowiecza na terytorium zamieszkanym przez Andyjczyków istniała federacja wolnych społeczności wiejskich, zaś w XIV–XV wieku tzw. Szamchałstwo Andyjskie. W pierwszej połowie XIX wieku Andyjczycy wzięli aktywny udział w wojnie kaukaskiej po stronie Szamila; po utworzeniu Dagestańskiej ASRR ich ziemie weszły w jej skład.

Maciej Falkowski

















do góry

(C) Wszelkie prawa zastrzeżone - zarówno do fotografii jak i tekstów na stronie. W przypadku zainteresowania prosimy o kontakt z autorami.