SERIA: NARODY / ETNOSY KAUKAZU


GUNZYBCY (G'unzal)



Niewielki naród, którego etniczne terytorium leży na pograniczu dagestańsko–gruzińskim, w rejonie cuntyńskim (auły położone powyżej granicy lasu, nad rzeką Toglis Jechu – dopływem Andyjskiego Kojsu; są to: Nachada, Garbutl, Gelo, Rodor, Todor). Większość Gunzybców żyje dziś w równinnych rejonach Dagestanu. Należą do grupy narodów cezyjskich. W Dagestanie jest ich ok. 1,3 tys., w Gruzji ok. 300. Mówią w języku gunzybskim, znają również języki sąsiednich grup etnicznych (awarski, beżtyński, ginuchski, cezyjski i gruziński). Są muzułmanami–sunnitami. Do XV w. Gunzybcy wchodzili w skład wojskowo–politycznego związku Dido. We wczesnym średniowieczu część z nich przyjęła chrześcijaństwo pod wpływem gruzińskich misjonarzy, zaś w wiekach XV–XVIII zostali zislamizowani. Od X do XV w. walczyli o niezależność z gruzińskimi książętami, a od XV w. wchodzili wraz z Beżtyńcami i innymi narodami andyjsko–cezyjskimi w skład związku Antl–Ratl. Po jego rozpadzie w XVIII w. zawarli sojusz z Beżtyńcami. Brali aktywny udział w wojnie imama Szamila z Rosją w XIX w. W 1944 r. Gunzybcy zostali przesiedleni do nowolackiego rejonu Dagestanu; część z nich wróciła na swoje ziemie w 1957 r., część osiadła w rejonie kyzył–jurtowskim.

Maciej Falkowski

















do góry

(C) Wszelkie prawa zastrzeżone - zarówno do fotografii jak i tekstów na stronie. W przypadku zainteresowania prosimy o kontakt z autorami.