SERIA: NARODY / ETNOSY KAUKAZU


KARATYŃCY (Kkararal)



Niewielki naród na zachodzie Dagestanu, należący do grupy narodów andyjskich; nazwa własna – Kkaralal. Liczą 6 tys. osób. Zamieszkują kilka aułów w achwachskim i botlichskim rejonie Dagestanu (Niżne Inchelo, Wyżne Inchelo, Anczik, Karata, Arczo, Tukita) położonych nad prawymi dopływami Awarskiego Kojsu. Mówią w języku karatyńskim, znają także awarski i kumycki. Są muzułmanami–sunnitami. Do XIV–XV w. Karatyńcy wchodzili w skład konfederacji Dido, która rozpadła się w wyniku ekspansji chanów chunzachskich (awarskich) i gidatlińskich, którzy próbowali nawracać górali na islam. Karatyńcy stworzyli wówczas własną konfederację, która od XVII w. zaciekle opierała się ponawianym przez awarskich chanów próbom narzucenia im islamu. Wraz z Tindalami stoczyli na początku XVII w. krwawą bitwę z wojskami chunzachskiego chana na uroczysku Zani, co powstrzymało na jakiś czas ekspansję Awarów. Wzięli aktywny udział w wojnie kaukaskiej, a ich auły stanowiły jeden z głównych punktów oporu imama Szamila, a Karatyńcy należeli do jego najwierniejszych naibów (namiestników) i dowódców. Na terytorium Karatyńców został pochowany jeden z synów Szamila. Po stłumieniu powstania karatyńskie auły zostały włączone do okręgu andyjskiego guberni dagestańskiej.

Maciej Falkowski

















do góry

(C) Wszelkie prawa zastrzeżone - zarówno do fotografii jak i tekstów na stronie. W przypadku zainteresowania prosimy o kontakt z autorami.